Λουλουδοκρεμάλες με τον Θησέα.

Παιχνιδιών και επαναλήψεων συνέχεια!

Παίζουμε κρεμάλα! Όχι τη συνηθισμένη κρεμάλα που κρεμιέται ένα σώμα, αλλά λουλουδένια. Δηλαδή ψάχνουμε μια λέξη, αυτή που έχει σχέση με τη φωτογραφία από πάνω, διαλέγοντας γράμματα από την μπάρα από κάτω. Αν κάνουμε λάθος επιλογή μαυρίζει ένα φύλλο από το λουλούδι. Όταν βρούμε τη λέξη πατάμε στον επόμενο γύρο και παίζουμε με άλλη λέξη. 

Οι κρεμάλες που σας έφτιαξα εδώ είναι 8 στη σειρά και είναι με τον Θησέα και τους μύθους του. Κάθε φορά ψάχνετε ένα όνομα από τα πρόσωπα που είχαν σχέση μαζί του (με το άρθρο). Το ερωτηματικό στη γωνία πάνω αριστερά επαναφέρει την κεντρική οδηγία και το κίτρινο λαμπάκι δίνει βοήθεια.

Τα σκίτσα που έχω βάλει είναι από το βιβλίο "Ζωγραφίζω και μαθαίνω την Ελληνική Μυθολογία" του Θ. Παπατσίμπα με εικονογράφηση του Γ. Βαριαδάκη. Η έκδοση είναι ιδιωτική, Αθήνα 1997.

Καλό παιχνίδι και καλή επιτυχία!

Παιχνίδι της δικής μας μνήμης.

Παίζουμε ένα παιχνίδι μνήμης με κάρτες;

Ναι! τώρα που έχουμε χρόνο!

Ταιριάζουμε ζευγάρια από φωτογραφίες δικών μας στιγμών, στο σχολείο μας και στις εκδρομές μας. Κάθε ζευγάρι για να ταιριάξει, πρέπει να βρούμε τις δύο φωτογραφίες που είναι από την ίδια δραστηριότητα, αλλά δεν είναι ίδιες. Προσοχή!
Το λαμπάκι δίνει βοήθεια. 
Καλή επιτυχία!!!

ΕΞΟΧΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ (πασχαλινό διήγημα) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Πρόσφατα είδαμε άλλο ένα πασχαλινό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, την "Παιδική Πασχαλιά" . Αυτή τη φορά ακούμε το διήγημα "Η Εξοχική Λαμπρή", γραμμένο σε πιο χαρούμενο ύφος. 

Η «Εξοχική Λαμπρή» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1890. Το διήγημα μας φέρνει στην παραδοσιακή Ελληνική Λαμπρή (ημέρες του Πάσχα) μέσα από μια ιστορία με χιούμορ, ωραίους χαρακτήρες και Χριστιανικό μήνυμα. Οι Καλυβιώτες έχουν μείνει χωρίς παπά. Έτσι φωνάζουν τον παπα-Κυριάκο από την πόλη να λειτουργήσει για την Ανάσταση. Ενώ έχει αρχίσει η λειτουργία, μια παρεξήγηση γίνεται η αιτία να φύγει από την εκκλησία την ώρα της λειτουργίας. Τελικά όμως όλα πάνε καλά και οι Καλυβιώτες γιορτάζουν αγαπημένοι το Πάσχα.

Εξοχική Λαμπρή – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Πηγή το ebooks4greeks.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΑΣΧΑ (πασχαλινό διήγημα) του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έγραφε στο παιδικό περιοδικό, «Διάπλασις των Παίδων» επί δεκαετίες (1867-1951), τη στήλη «Αθηναϊκές επιστολές» υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Φαίδων. Σε μια από αυτές τις επιστολές, γράφει «Το πρώτο μου Πάσχα» στο οποίο αναφέρεται στο Πάσχα και στα γεγονότα που τιμούμε τις άγιες αυτές μέρες. Παρακάτω θα διαβάσετε το διήγημα σε κείμενο και θα το ακούστε σε αφήγηση του λογοτέχνη Δημήτρη Φιλελέ.

Το πρώτο μου Πάσχα – Γρηγόριος Ξενόπουλος

Αγαπητοί μου,

Αυτές τις ημέρες ξαναγυρίζω πάντα στα παιδικά μου χρόνια. Και θυμάμαι τις θαυμάσιες εκείνες γιορτές που χαιρόμουν στην πατρίδα μου, όταν ήμουν μικρό αμέριμνο παιδί κι είχα τους καλούς μου γονείς να με φροντίζουν και να μ’ οδηγούν σε όλα. Φυσικά και στην εκκλησία ή στα «θρησκευτικά μου καθήκοντα»… Όσο ήταν χειμώνας, η μητέρα μου μ’ έπαιρνε μαζί της στον Αϊ-Γιάννη ή στη Φανερωμένη, τις γειτονικές μας εκκλησίες, που λειτουργούσαν κάπως αργά —από τις οκτώ η μια, από τις εννιά η άλλη. Μα όταν έμπαινε η άνοιξη, που μπορούσα να ξυπνώ και να βγαίνω πιο πρωί, ο πατέρας μου μ’ έπαιρνε στην Επισκοπιανή ή στον Άγιο Χαράλαμπο, εξοχικές εκκλησίτσες αυτές, σ’ ένα ωραίο παραθαλάσσιο προάστιο, που λειτουργούσαν από τις επτά. Μετά τη λειτουργία, κάναμε κι έναν περίπατο στους Κήπους και γυρίζαμε λιγάκι κουρασμένοι μα πολύ ευχαριστημένοι κι οι δυο.

Ώ, ήταν τόσο όμορφα! Η άνοιξη είχε στολισμένες τις πρασινάδες με μαργαρίτες άσπρες και κίτρινες, με ολοκόκκινες παπαρούνες και μ’ άλλα γαλάζια ή μαβιά αγριολούλουδα. Τι πολύχρωμο το χαλί που απλωνόταν στα χωράφια! Το έβλεπα κι από την ανοιχτή πόρτα της εκκλησιάς, καθώς άκουγα τα ψαλσίματα, τις ευχές και τα ευαγγέλια. Τα ευαγγέλια προπάντων μ’ άρεσαν πολύ. Είναι τόσο ποιητικά αυτά που λένε πριν και μετά το Πάσχα! Πρώτα των Βαΐων —και συνήθως απ’ αυτή την Κυριακή άρχιζα να πηγαίνω στις εξοχικές εκκλησίτσες— έπειτα της Ανάστασης, έπειτα του Θωμά, των Μαυροφόρων, της Σαμαρείτιδος… Ο παπα-Λογοθέτης, εφημέριος στον Αί-Χαράλαμπο, πολύ γραμματισμένος, τα έλεγε θαυμάσια. Κι όχι ψαλτά με μπάσα και σικόντα, όπως σ’ άλλες εκκλησιές, αλλά διαβαστά, καθαρά, σταράτα, λέξη προς λέξη, και μ’ έκφραση, με τόνο ώστε να καταλαβαίνει το νόημα κι ο αγράμματος. Κι αλήθεια, στις εκκλησίτσες εκείνες το περισσότερο πήγαιναν απλοί, ταπεινοί άνθρωποι του λαού —ψαράδες, βαρκάρηδες, κηπουροί, μυλωνάδες. Και σου ‘κανε χαρά να τους βλέπεις ντυμένους κυριακάτικα, ν’ ακούνε με τόση ευλάβεια και με τόση προσοχή τα λόγια του Κυρίου…

Τη Μεγάλη όμως Εβδομάδα και το Πάσχα, όλη όλη μου η «εκκλησία» ήταν, την Κυριακή το πρωί, η Ανάσταση που γινόταν στο ύπαιθρο, και κατόπι η λειτουργία: «Δεύτε λάβετε φως, Χριστός Ανέστη, Εν αρχή ην ο λόγος» και καθεξής. Δε μ’ έβγαζαν έξω βράδυ, κι ούτε στα Νυμφία με πήγαιναν, ούτε στην Ακολουθία των Παθών, ούτε στη λιτανεία του Επιταφίου, που μόνο την πένθιμη μουσική της άκουγα από μακριά, αν τύχαινε να ξυπνήσω τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής. Έτσι δεν ήξερα καλά τι προηγήθηκε απ’ την Ανάσταση. Μόνο, από την Κυριακή των Βαΐων, πως ο Χριστός μπήκε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα. Αλλά τι έκαμε κει, τι τον έκαμαν, άκρες μέσες: Κάποιος Μυστικός Δείπνος, κάποιος σταυρικός Θάνατος, κάποια Ταφή σε καινό μνημείο… Τι να ήταν αυτά; Πώς να είχαν γίνει; Μόλις είχα μια ιδέα.

Κι άξαφνα… τα έμαθα όλα! Είχα μεγαλώσει, φαίνεται, εκείνο το χρόνο, κι οι γονείς μου με πήραν μαζί τους παντού.. Έτσι άκουσα και τα φοβερά εκείνα ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης και της Μεγάλης Παρασκευής και το Σήμερον κρεμάται!… Είδα και το Χριστό με το αγκαθένιο του στεφάνι στο μαύρο σταυρό, ένα μεγάλο Χριστό σαν αληθινό… Έπειτα τον είδα και νεκρό, ξαπλωμένο στο χρυσό Επιτάφιο (κι ο Χριστός του Επιταφίου στη Ζάκυνθο δεν είναι κεντημένος σε πανί, είναι ζωγραφισμένος σε ξύλο, σαν εικόνα περικομμένη, όπως κι ο Εσταυρωμένος). Και θυμούμαι ακόμα τι αλλιώτικη εντύπωση, τι μεγαλύτερη χαρά μου έκαμε το Πάσχα στην εκκλησίτσα, την πρώτη φορά, αφού είχ’ ακούσει πια κι ιδεί και μάθει όλα τα προηγούμενα. Μπορώ να πω πως αυτό ήταν το πρώτο μου Πάσχα.

Γιατί όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα την είχα περάσει με το πένθος, με τη λύπη των Παθών. Είχα παρακολουθήσει το Χριστό στο μαρτύριό του, στην αγωνία του, στο θάνατο του· είχ’ ακούσει και τη Διαθήκη του, είχα παρακαθίσει και στο Μυστικό Δείπνο, είχ’ ακολουθήσει και την εκφορά του, κλαίγοντας μαζί με τη Θλιμμένη Μητέρα, που κι αυτή ακολουθούσε ζωγραφιστή σε μια μεγάλη εικόνα σαν αληθινή: ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατον μου τέκνον… Γι’ αυτό το Χριστός Ανέστη μου έκαμε ύστερα τόση χαρά, τόση αγαλλίαση, γι’ αυτό μου φάνηκε σαν μιαν υπέρτατη ικανοποίηση, σαν μια νίκη, σαν ένας θρίαμβος. Εκείνος που φόρεσε για εμπαιγμό ψεύτικη πορφύρα. Εκείνος που ποτίσθηκε χολή και ξίδι, και μαστιγώθηκε, και καρφώθηκε σε ξύλο, και πέθανε μαρτυρικά, σαν άνθρωπος, έβγαινε ζωντανός από τον τάφο κι ανέβαινε στον ουρανό σαν Θεός!

Έτσι έπρεπε να είναι. Για να μου δώσει τόση χαρά η Ανάσταση, έπρεπε να προηγηθεί το Πάθος· για να μου κάμει τόση εντύπωση το Πάσχα, έπρεπε να γνωρίσω τη Μεγάλη Εβδομάδα. Μαθαίνοντας όσα έμαθα εκείνον το χρόνο, μάθαινα τη ζωή, που ως τότε ήμουν πολύ μικρός για να την ξέρω, αφού οι γονείς που με φρόντιζαν και μ’ οδηγούσαν, δεν με πήγαιναν παρά στις χαρούμενες κυριακάτικες λειτουργίες και με προφύλαγαν απ’ τα λυπητερά, που δεν ήταν ακόμα για μένα. Έτσι και στη ζωή: Τη χαρά, την αληθινή χαρά, την κατακτούμε ύστερ’ από αγώνα και αγωνία, ύστερ’ από κόπο και λύπη. Πριν από κάθε μας Πάσχα, πρέπει να περάσουμε μια Μεγάλη Εβδομάδα.

Ω, αυτό το ξέρετε και σεις από τώρα. Μήπως την εβδομάδα των διαγωνισμών του σχολείου, που προηγείται από τη νίκη και τη χαρά του άριστα, δεν την ονομάζετε… Μεγάλη Εβδομάδα; Γελάτε, ε;… Και του χρόνου!

Σας ασπάζομαι ΦΑΙΔΩΝ

Πηγή το ebooks4greeks.

Κινούμενα σχέδια με θέματα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Πατάμε πάνω σε κάθε γραμμή και βλέπουμε ένα επεισόδιο από τη ζωή του Χριστού από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Ιησούς - Η Δίκη του Ιησού (Μέρος 1)

Ιησούς - Η δίκη του Ιησού (Μέρος 2)

Η Σταύρωση του Ιησού (παιδικό)

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Έθιμα για το Πάσχα απ' όλη την Ελλάδα.

Με ευκαιρία τις γιορτές του Πάσχα αναζητούμε πασχαλινά έθιμα σε ταινιάκια στο διαδίκτυο. Και να η συγκομιδή μας!

Κάλαντα του Λαζάρου. Το Σάββατο πριν την Κυριακή των Βαΐων.

Τα Λαζαράκια για την ημέρα του Σαββάτου του Λαζάρου.

Κατασκευή και ανύψωση του αερόστατου στο Λεωνίδιο της Πελοποννήσου:

Ανύψωση του αερόστατου της Λαμπρής στο Λεωνίδιο.

Τα κανάτια της Κέρκυρας.

Η αναπαράσταση των Παθών του Χριστού στη Μάρπησσα της Πάρου.

Το κάψιμο του Ιούδα σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Εδώ από την Κεφαλλονιά.

Ο Ζαφείρης σε πολλά μέρη της Ηπείρου.

Και βέβαια ο φοβερός και επικίνδυνος ρουκετοπόλεμος στο Βροντάδο της Χίου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι απαγορεύτηκε.

Φέτος όμως "Μένουμε σπίτι" και όλα αυτά τα έθιμα δεν θα πραγματοποιηθούν. Ας τα χαρούμε λοιπόν από τα βιντεάκια. Καλό Πάσχα σε όλους και όλες!

Πασχαλινά ποιήματα.

Έφτασαν οι γιορτές του Πάσχα! Γνωρίζουμε μερικά ποιήματα και ανακαλύπτουμε περισσότερα. Κάποια χρησιμοποιούνται σαν κάλαντα (για τον Λάζαρο), μερικά είναι μοιρολόγια της Παναγίας, υπάρχουν αυτά που μας περιγράφουν την κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και βέβαια βρήκαμε και ποιήματα ποιητών γραμμένα για παιδιά. Διαλέξαμε μερικά και τα παρουσιάζουμε. 

1) Κάλαντα του Λαζάρου 

Πού' σαι Λάζαρε, πού είν' η φωνή σου

που σε γύρευε η μάνα κι η άδερφή σου.

Ήμουνα στη γη βαθιά χωμένος

κι από τους εχθρούς κυνηγημένος.

Βάγια, βάγια των βαγιών

τρώνε ψάρι και κολιό 

και την άλλη Κυριακή

ψήνουν το παχύ τ' αρνί.

2) Το μοιρολόι του Λάζαρου

Εν τη πόλει Βηθανία

κλαίουν Μάρθα και Μαρία

Λάζαρον τον αδελφόν τους.

Τον μοιρολογούν και κλαίουν,

τον μοιρολογούν και λέουν.

Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν

και τον εμοιρολογούσαν.

Την ημέραν την Τετάρτη

κίνησε ο Χριστός για να 'ρτει

και εβγήκε η Μαρία

έξω από τη Βηθανία,

και εμπρός Του προσκυνεί

και τους πόδας Του φιλεί.

-Αν εδώ ήσουν, ο Χριστός μου,

δεν θ' απέθνησκε ο αδελφός μου.

Μα και τώρα εγώ πιστεύω

και καλότατα ηξεύρω

ότι δύνασαι, αν θελήσεις,

και νεκρούς να αναστήσεις.

-Λέγε, πίστευε, Μαρία,

άγωμεν εις τα μνημεία.

Και παρευθύς επήγασι

τον τάφον Τού εδείξασι.

Τότε ο Χριστός δακρύζει

και τον Άδη φοβερίζει:

"Άδη Τάρταρε και Χάρο,

Λάζαρο θα σου τον πάρω.

Δεύρο έξω, Λάζαρε μου,

φίλε και αγαπητέ μου".

Και ευθύς από τον Άδη,

ως εξαίσιον σημάδι,

Λάζαρος απελυτρώθη

ανεστήθη και σηκώθη,

ζωντανός σαβανωμένος

και με το κερί ζωσμένος.

Τότε η Μάρθα κι η Μαρία

τότε όλη η Βηθανία,

Μαθηταί και Απόστολοι

τότε ευρέθηκαν όλοι.

"Δόξα τω Θεώ" φωνάζουν

και τον Λάζαρο εξετάζουν:

- Πες μας, Λάζαρε, τι είδες

εις τον Αδη που επήγες;

-Είδα φόβους, είδα τρόμους,

είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε μου νερό λιγάκι,

να ξεπλύνω το φαρμάκι

της καρδιάς μου, των χειλέων,

και μη με ρωτάτε πλέον.

3) Η εβδομάδα των Παθών 

Μεγάλη Δευτέρα, μεγάλη μέρα.

Μεγάλη Τρίτη, μεγάλη κρίση.

Μεγάλη Τετάρτη, μεγάλο σκοτάδι.

Μεγάλη Πέφτη, δάκρυο πέφτει.

Μεγάλη Παρασκευή, θλίψη πολλή.

Μεγάλο Σαββάτο, χαρές γιομάτο.

Μεγάλη Λαμπρή, αβγό κι αρνί.

4) Η εβδομάδα των Παθών 

Μεγάλη Δευτέρα, μεγάλη μαχαίρα.

Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρύφθη.

Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός επιάστη.

Μεγάλη Πέφτη, ο Χριστός παιδεύθη.

Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί.

Μεγάλο Σαββάτο, ο Χριστός στον τάφο.

Μεγάλη Κυριακή, ο Χριστός θα αναστηθεί.

5) Μοιρολόι της Παναγιάς

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, 

σήμερ’ άγγελοι, αρχάγγελοι, όλοι μαυροφορούνε, 

σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται, 

σήμερα πάνε κι’ έρχονται στης Παναγιάς την πόρτα. 

Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν στο θρονί της, 

την προσευχή της έκανε για το μονογενή της. 

Ακούει βροντές, ακούει αστραπές και ταραχές μεγάλες, 

προβάλλει, από τη θύρα της να δη στη γειτονιά της. 

Βλέπει τον ουρανό θαμπό και τ’ άστρα βουρκωμένα 

ακούει φωνή, ακούει λαλιά, απ’ αρχαγγέλου στόμα: 

«Σώσε, κερά μου Παναγιά, τούτηνε δα την ώρα 

και τον Υγιό τον επιάσανε, και στο σταυρό τον πάνε.» 

Η Παναγιά σαν τ’ άκουσε, έπεσε και λιγώθη,και, 

σαν την συνεφέρανε, τούτο το λόγο λέει: 

«Όσοι πονάτε το Χριστό, όλοι κοντά μου ελάτε.» 

Η Μάρθα , η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάννα, 

του Ιακώβ η αδελφή, κ’ οι τέσσερες αντάμα, επήραν το στρατί-στρατί, 

στρατί το μονοπάτι. Τηράν ζερβά, τηράν δεξιά, κανένα δε γνωρίζουν, 

τηρούν και πιο δεξιώτερα, θωρούν τον Άϊ-Γιάννη. 

«Άϊ μου Γιάννη, Πρόδρομε και βαπτιστή του γιού μου, 

μην είδες μου το τέκνο μου και σε το δάσκαλό σου;» 

«Ποιος έχει χείλη να στο πη, καρδιά να μολογήση, 

ποιος έχει χειροπάλαμα για να σου τονε δείξη»; 

«Έχεις και χείλη να το πης, καρδιά να μολογήσης, 

έχεις και χειροπάλαμα, για να μου τόνε δείξης.» 

«Θωρείς εκείνον τον γυμνό, τον παραπονεμένο, 

οπού φορεί στην κεφαλή, αγκάθινο στεφάνι; 

Εκείνος είναι ο γιόκας σου, κ’ εμέ διδάσκαλός μου.» 

Η Παναγιά, σαν τάκουσε, τούτον τον λόγο λέει: 

«Πού ‘ναι γκρεμνός να γκρεμιστώ, γιαλός να πάω να πέσω;» 

Κανένας δεν της μίλησε να την παρηγορήση· 

μον’ ο Χριστός της μίλησε απ’ τον σταυρόν επάνω: 

«Κάμε, μαννούλα, υπομονή και διάφορο δεν έχεις. 

Στρώσε τραπέζι θλιβερά να φάνε οι θλιμμένοι 

και, το μεγάλο Σάββατο, καθού να μ’ απαντέχης. 

Την Κυριακίτσα το πουρνό , 

θα πουν Χριστός Ανέστη».

6)Αναστάσιμο 

Αι-Γιώργη καβαλάρη,

Σίμωσε στα πεζούλια

Να πάρεις στα καπούλια

Το φίλο σου Χριστό.

Πάρτ' το το παλικάρι

Γιατ' είναι πληγωμένο

Πολύ εξαντλημένο

Απ' το βαρύ σταυρό. 

Την νύχτα αναστήθει.

Τρέχει η πλευρά Του αίμα.

Θα ιδείς δεν είναι ψέμα

Ρώτα και το Θωμά.

Μόνος Του εξεντύθει

το νεκροσάβανό Του

και πάει στο φτωχικό Του

στη μάνα Παναγιά. 

Και ποια μητέρα άλλη

Έχει τη χάρη Της,

Να βλέπει αναστημένο

Το παλικάρι της; 

Στο γυρισμό, αφέντη,

Μ΄ αυγά κι αρνί

Σας καρτερούν στ΄ αλώνια

οι χριστιανοί! 

Και ύστερα μερικά που βρήκαμε στο διαδίκτυο .

Καλό Πάσχα!