Ετήσια έκθεση παιδικών τμημάτων Δημιουργικής Απασχόλησης

 

Έκθεση ζωγραφικής παιδικών τμημάτων του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας.

 

Υλοποίηση της Δράσης του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας με την επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Πολιτιστικές δράσεις και προγράμματα για παιδιά και εφήβους έως 18 ετών.

Στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας και της Εύβοιας υπάρχουν περιοχές με φυσικό πλούτο πανίδας και χλωρίδας, συνοδευόμενες από μια μεγάλη ιστορία. Σήμερα κινδυνεύουν από παράνομες αμμοληψίες και μπαζώματα, με αποτέλεσμα την καταστροφή του φυσικού τους πλούτου αλλά και του φυσικού τους κάλους. Απειλούνται από φυσικές καταστροφές, όπως τις δασικές πυρκαγιές στη Βόρεια Εύβοια και τα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι πλημμύρες στο Λήλαντα ποταμό που τα τελευταία χρόνια πλήττουν με σφοδρότητα την περιοχή μας.

Τα παιδιά περιηγήθηκαν στους τόπους ενδιαφέροντος και έλαβαν τα ανάλογα ερεθίσματα, δούλεψαν στο Εργαστήρι στα τμήματα της ζωγραφικής και της κεραμικής και δημιούργησαν τα δικά τους έργα.

Πρωταρχικός στόχος ήταν και είναι η ευαισθητοποίηση της νέας γενιάς.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΕΧΝΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

• Τμήματα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών

• Έκθεση ζωγραφικής και κεραμικής: Υγιές περιβάλλον, βιώσιμη κοινωνία

• Κόκκινο Σπίτι

• Εγκαίνια: Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00

• Διάρκεια: 11/9 – 30/9/2022

«ΥΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ» ONLINE ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.

 

Με απλά υλικά τα παιδιά προετοιμάζονται για το Πάσχα κατασκευάζοντας πολύχρωμες βάσεις για τα πασχαλινά αυγά.

Κυριακή 18 Απριλίου 2021

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης προετοιμάζονται για το Πάσχα μαζί με τους μικρούς καλλιτέχνες σε ένα πρωτότυπο εργαστήρι κατασκευών για τα πασχαλινά αυγά. Την Κυριακή 18 Απριλίου, στις 12:00 παρουσιάζεται το πρόγραμμα «Υποδεχόμαστε το Πάσχα», το οποίο απευθύνεται σε παιδιά δημοτικού και πραγματοποιείται online μέσω Zoom. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη (με προεγγραφές) για όλα τα παιδιά.

Με υλικά απλά, που όλοι έχουμε στο σπίτι μας όπως μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, λευκό χαρτί ακουαρέλας, χαρτιά χρωματιστά, κόλλα, ψαλίδι, ρολό από χαρτί υγείας ή κομμάτι από χαρτόκουτα, τα παιδιά θα κατασκευάσουν πολύχρωμες βάσεις για πασχαλινά αυγά.

Παρακολούθηση ελεύθερη με προεγγραφές εδώ: 

https://events.hau.gr/paidikes-ekdhlwseis/

Είναι η τέχνη «δύσκολη» για τα παιδιά;

Άρθρο της Μάρως Βασιλείου

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή

O Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ένας από τους σημαντικότερους και πιο πολυσχιδείς εικαστικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα, είναι πλέον 83 ετών. Μόνο που αν διαβάσει κανείς το βιβλίο «Η ιστορία των εικόνων», και δη την εικονογραφημένη έκδοση που απευθύνεται στα παιδιά, θα ξαφνιαστεί από τη νεότητα του πνεύματός του. Αλλά και τη διάθεσή του για παιχνίδι και μικρές αποκαλύψεις που μας κάνουν πιο οικείο το έργο του.

Ένα από τα σπουδαία πράγματα στην τέχνη, γράφει ο ίδιος στη εισαγωγή του, και ο λόγος που εξακολουθεί να κάνει τέχνη, είναι ότι κοιτάζοντας μία εικόνα ο καθένας μας έχει άλλη άποψη για το τι βλέπει. 

Και αυτό το βιβλίο των εκδόσεων Καπόν, που τώρα βγαίνει στα βιβλιοπωλεία –βασισμένο στο ομώνυμο best seller για μεγάλους και βραβευμένο για τη σύλληψη και τους δημιουργούς του–, θα μπορούσε και να αποτελεί ένα εγχειρίδιο του βλέμματος. Αλλά και μια μέθοδο δημιουργικής πλοήγησης στον σύνθετο και συχνά χαώδη κόσμο των εικόνων που μας περιβάλλει. Με οδηγούς δύο ειδικούς της τέχνης, τον τεχνοκριτικό Μάρτιν Γκέιφορντ, που με τις ερωτήσεις του κατευθύνει δεξιοτεχνικά τον σπουδαίο ζωγράφο, ο αναγνώστης –και όχι μόνον τα παιδιά– μαθαίνει την ιστορία της τέχνης, από την πρώιμη ζωγραφική στους τοίχους των σπηλαίων έως τις ψηφιακές εικόνες που φτιάχνουν οι υπολογιστές και οι φωτογραφικές μηχανές μας.

Η μεταξύ τους συνομιλία, που αποτελεί το περιεχόμενο του βιβλίου, είναι χωρισμένη σε 8 κεφάλαια, τα οποία –ό,τι καλύτερο για τους μικρούς αναγνώστες– έχουν ως επικεφαλίδα μια πρακτική ερώτηση: Γιατί φτιάχνουμε εικόνες; Τι ακριβώς είναι μία σκιά; Πώς οι καλλιτέχνες παίζουν με το φως; Μπορούν οι εικόνες πράγματι να κινηθούν;

Οι απαντήσεις περιέχουν και άλλες ερωτήσεις, όπως συμβαίνει σε έναν πραγματικό διάλογο, κάτι που επίσης απολαμβάνουν τα παιδιά, τα οποία ποτέ δεν σταματούν να ρωτούν «γιατί» και «πώς». Έτσι, αυτός που διαβάζει για τον εαυτό του ή για τους μικρούς ακροατές του, μπορεί να ακολουθήσει τη σειρά των σελίδων ή να διαλέξει το θέμα που τον ενδιαφέρει και να μάθει γι’ αυτό. Όμως, πέρα από την ποιότητα, το εύρος και το βάθος των γνώσεων, αυτό είναι ένα βιβλίο που ξεφυλλίζεται με απόλαυση χάρη στην εξαιρετική του εικονογράφηση. Στις σελίδες του συνυπάρχουν φωτογραφίες από αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης, κινηματογραφικές εικόνες, πίνακες και κολάζ του Χόκνεϊ, αλλά και τα σχέδια της εικονογράφου Ρόουζ Μπλέικ, που φωτίζουν τις αφηγήσεις των δύο συγγραφέων. 

O Nτέιβιντ Χόκνεϊ (αριστερά) με τον Μάρτιν Γκέιφορντ. (Φωτ. Jean-Pierre Goncalves de Lima)

Συζήτηση μεταξύ φίλων

Ο δεύτερος συγγραφέας της «Ιστορίας των εικόνων» δεν είναι μόνο ένας ειδικός της τέχνης. Ο Μάρτιν Γκέιφορντ με τις σπουδές του στη φιλοσοφία και στην ιστορία της τέχνης έχει προφανώς όλα τα προσόντα να γράφει γι’ αυτό το θέμα. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι δεν συμπαθεί τις ακαδημαϊκές προσεγγίσεις. Άλλωστε, ως λάτρης της τζαζ, προτιμά τον αυτοσχεδιασμό από τη θεωρητική ανάλυση. 

Όταν τον ρωτήσαμε πώς ξεκίνησε να αρθρογραφεί για την τέχνη, είπε ότι ήταν ταυτόχρονα τύχη και μια ευκαιρία, η οποία του δόθηκε ξαφνικά. «Από την άλλη όμως, όπως έλεγε και ο Σίγκμουντ Φρόιντ, δεν υπάρχει το τυχαίο», πρόσθεσε εξηγώντας τον τρόπο με τον οποίο συνέβη: «Εργαζόμουν ήδη σε εφημερίδες και περιοδικά γράφοντας για μουσική, και όχι για τα εικαστικά», είπε. «Μια μέρα η αρχισυντάκτρια με ρώτησε αν υπήρχε κάποιο άλλο πεδίο που θα ήθελα να καλύπτω. Της είπα “λοιπόν, λατρεύω την τέχνη και έχω πτυχίο στην ιστορία τέχνης”. Απάντησε “γιατί τότε δεν γράφεις την κριτική μιας έκθεσης για την επόμενη εβδομάδα;”. Έτσι άρχισα και έκτοτε δεν έχω σταματήσει».

Είναι άμεσος στην επικοινωνία του και προσηνής. Μπορεί κανείς εύκολα να τον φανταστεί να κουβεντιάζει φιλικά και χαλαρά με έναν αναγνώστη ή τον επισκέπτη μιας έκθεσης ζωγραφικής, όπως και με τον ιδιοφυή Χόκνεϊ. Πράγμα που συμβαίνει εδώ και χρόνια. 

«Η Ιστορία των εικόνων» είναι το δεύτερο βιβλίο που έχουν κάνει μαζί – το πρώτο ονομάζεται «A Bigger Message» (2011) και ακολούθησε ένα ακόμη. 

Ο Γκέιφορντ είναι γνωστός όχι μόνο για το ξεχωριστό στυλ και την άνεση με την οποία αναλύει τα θέματά του, αλλά και για την απλότητά του. Στην πραγματικότητα, αυτό αντικατοπτρίζει αφενός το ενδιαφέρον του απέναντι στο κοινό, από το οποίο δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις για να τον παρακολουθήσει. Αφετέρου, εκφράζει την ειλικρινή περιέργεια ενός δημοσιογράφου που θέλει να μάθει τι είναι η τέχνη έχοντας μετατρέψει τη συνέντευξη σε αυτόνομο συγγραφικό εργαλείο.

– Εδώ και αρκετές δεκαετίες συνομιλείτε με διάσημους καλλιτέχνες και πολλές από τις συζητήσεις έγιναν βιβλία. Γιατί επιλέξατε τη μέθοδο της συνέντευξης για να συγγράψετε για την τέχνη;

– Πάντα πίστευα ότι είναι οι καλλιτέχνες –όχι οι κριτικοί τέχνης, ιστορικοί, θεωρητικοί ή επιμελητές– που καταλαβαίνουν πραγματικά τι συμβαίνει στην τέχνη. Έτσι, ο γρηγορότερος και καλύτερος τρόπος να το μάθουμε, είναι να τους ρωτήσουμε. Με τα χρόνια, έχω βρει ότι οι ιδέες τους αποτελούν το πιο αξιόπιστο κίνητρο δημιουργίας και τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης. Πιστεύω ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι αυτοί που καθορίζουν πραγματικά την κατεύθυνση στην εξέλιξη της τέχνης· αυτοί κρατούν το τιμόνι, οι υπόλοιποι απλώς αντιδρούμε στις δικές τους πράξεις.

– Το «Μια ιστορία των εικόνων» είναι το δεύτερο βιβλίο που κάνατε σε συνεργασία με τον Ντέιβιντ Χόκνεϊ. Πώς ήταν η συνεργασία σας;

– Με τον Ντέιβιντ ξεκινήσαμε από μια πιο τυπική μορφή συνέντευξης, αλλά με τα χρόνια αυτό μετατράπηκε περισσότερο σε μια συζήτηση μεταξύ φίλων. Μιλάμε εδώ και 25 χρόνια, και πλέον συνηθίζω να τον καταγράφω κάθε φορά που κουβεντιάζουμε. Η ατμόσφαιρα μεταξύ μας είναι χαλαρή. Είναι εξαιρετικά ευφραδής και πολύ διαβασμένος. Πρόσφατα, επειδή ζει και εργάζεται στη Νορμανδία, ξαναδιαβάζει τον Φλομπέρ και τον Προυστ, αλλά παράλληλα ασχολείται και με άλλα θέματα: τα δέντρα, το νερό…

– Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την «Ιστορία των εικόνων»; 

– Η ιδέα όπως και ο τίτλος προήλθαν από τον Ντέιβιντ. Καθώς προχωρούσε η δουλειά, όμως, πολλές από τις σκέψεις μου βρήκαν εδώ τη θέση τους. Όταν εργαζόμασταν είχαμε στον νου μας κυρίως ένα νοηματικό πλαίσιο, ξέραμε για παράδειγμα ότι πρέπει να συζητήσουμε για ταινίες ή για τις σκιές. Ακόμη κι έτσι πάντως, η διάθεση ήταν αρκετά χαλαρή. Έμεινα στο σπίτι του στο Χόλιγουντ Χιλς για λίγο, μέχρι να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Όταν είχε τη διάθεση –συχνά το απόγευμα, όταν τελείωνε τη ζωγραφική– ερχόταν στο καθιστικό και περπατούσε πάνω-κάτω. Άρχιζε να μιλάει για τον Τζότο ή τον Ουόλτ Ντίσνεϊ, ό,τι του ερχόταν στο μυαλό. Στη συνέχεια, όταν επέστρεψα στο Κέμπριτζ, επεξεργάστηκα και οργάνωσα το υλικό, στέλνοντάς του ένα προσχέδιο των κεφαλαίων. Έτσι, σιγά σιγά το βιβλίο πήρε μορφή.

– Πιστεύετε ότι η σύγχρονη τέχνη είναι ένα δύσκολο θέμα για τα παιδιά;

– Όχι, ακριβώς το αντίθετο. Νομίζω ότι τα παιδιά δεν έχουν προκαθορισμένες αντιλήψεις για τον κόσμο, συνεπώς ακολουθούν πιο εύκολα νέους τρόπους να βλέπουν τα πράγματα. Επίσης, σχεδόν όλα τα παιδιά λατρεύουν τη ζωγραφική και το σχέδιο, οπότε βρίσκουν ενδιαφέροντα τα θέματα για τα οποία μιλάμε με τον Ντέιβιντ.

4ο bio Mechanical festival 2020.

Για το πρόγραμμα του φεστιβάλ πατήστε εδώ.

Σαν τον Καραγκιόζη.

Με την ευκαιρία του μαθήματος "Ο Καραγκιόζης φούρναρης" γνωρίζουμε το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου που μας το απέδωσε σε σχηματοποίημα ο συμμαθητής μας ο Μάριος.

Πατάμε στον σύνδεσμο και τραγουδάμε μαζί με τον συνθέτη:

https://safeYouTube.net/w/R75H

Στίχοι και Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος. 

Το video (σκηνές) είναι από την παράσταση " Ο Καραγκιόζης τραγουδιστής " του Άθου Δανέλλη. 

Κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει

είναι π’ ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. 

Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες 

όμορφα να σήκωνα σαν να `ταν επιβάτες. 

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή

ποια αγάπη τάχα μας φυσάει

βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί

που δεν έχει απόψε πού να πάει πού να πάει. 

Σαν κουκιά μετρώ τα λόγια του καμπούρη

πίσω απ’ το λευκό πανί μέσα στο κιβούρι. 

Μα όσο κι αν μετρώ κάτι περισσεύει 

τρύπια είν’ η αγάπη μας και δε μας προστατεύει. 

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή

κόκκινα αυγά ή καρναβάλια 

μέσα από την κάλπη τη στατιστική 

μας κοιτάζει ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια. 

Σαν σκιές γλιστρούν λόγια και εικόνες 

κάρα σκουπιδιάρικα, φεύγουν οι χειμώνες.
Αν δε ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω

έλα Ηπείρου κι Αχαρνών να σε γιουχαΐσω. 

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή

ποια αγάπη τάχα μας φυσάει

βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί

που δεν έχει απόψε πού να πάει πού να πάει.

Ζωγραφίζοντας εξερευνώ τη Μινωική Κρήτη.

Με αφορμή την ενασχόλησή μας με τον Μιωνικό πολιτισμό, ανακαλύψαμε και σας παρουσιάζουμε το βιβλίο της Ηλιάνας Μπάρδη (με εικονογράφηση της ίδιας) "Ζωγραφίζοντας εξερευνώ τη Μινωική Κρήτη" από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο Αθήνα, 2015.

Πρόκειται για ένα βιβλίο γνώσεων εμπνευσμένο από τη ζωή και την θαυμαστή τέχνη των Μινωιτών. Με αρκετές πληροφορίες για αυτό τον θαυμαστό αρχαίο πολιτισμό που αναπτύχθηκε την εποχή του Χαλκού στην προϊστορική Κρήτη. Το παιδί-αναγνώστης μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γνωρίζει τα καράβια, τα ταξίδια και τις εμπορικές συναλλαγές τους με τους λαούς της Μεσογείου. Ταξιδεύει νοερά στο Ακρωτήρι της Θήρας (Σαντορίνης), θαυμάζει την τοιχογραφία με το στόλο των Μινωιτών και δημιουργώντας μαθαίνει την τέχνη της νωπογραφίας. Γνωρίζει τις μινωικές σφραγίδες, για την ιστορία και τη χρήση τους. Ακολουθεί τους Μινωίτες στα ποντοπόρα ταξίδια τους με οδηγό τον ήλιο και τα αστέρια, παρατηρώντας τη θέση και την κίνησή τους. Γνωρίζει τον αστερισμό του Ταύρου και τα Ταυροκαθάψια. Μαθαίνει για το Δίσκο της Φαιστού και το μύθο του λαβύρινθου. Παρατηρεί τα ανάκτορα, τα σπίτια, τα εργαστήρια και τον τρόπο δόμησής τους. Εμπνέεται από τις τοιχογραφίες με τα δελφίνια, τις κυρίες με τα γαλάζια και τα χρυσά κοσμήματα. Τα αληθινά έργα τέχνης, τα αγγεία με τα περίτεχνα γεωμετρικά σχήματα και μοτίβα. Επισκέπτεται τη βασιλική κατοικία και παίρνει μέρος στο βασιλικό παιχνίδι (ζατρίκιο) ή στις τελετές και τις γιορτές τις αφιερωμένες στη μητέρα Φύση. Κι ακόμα συμμετέχει στους χορούς και τα πανηγύρια τους.

Οργανώνοντας κάθε φορά, σελίδα τη σελίδα, και ένα εργαστήρι, στο σχολείο, στο σπίτι, στην ύπαιθρο, σε αρχαιολογικούς χώρους ή και σε πλατείες, το παιδί εμπλέκεται σε ένα δημιουργικό παιχνίδι γνωριμίας με την τέχνη και τον πολιτισμό.

Ένα βιβλίο ευχάριστο και χρηστικό για παιδιά από Τρίτη δημοτικού, που σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Πηγή το κείμενο του Μερκούριου Αυτζή.

Κυκλαδικές τοιχογραφίες.

Στο μάθημα της Ιστορίας ("Η τέχνη των Κυκλαδιτών") μαθαίνουμε για το πόσο άρεσαν στους Κυκλαδίτες οι τοιχογραφίες. Έμαθαν την τέχνη αυτή από τους Μινωίτες με τα ταξίδια που έκαναν στην Κρήτη. Στην επόμενη εικόνα πατώντας, έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τοιχογραφίες και να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες για την κάθε μία. Πηγή ο ιστοχώρος του Β. Κίτσιου.

Λουλουδοκρεμάλες με τον Θησέα.

Παιχνιδιών και επαναλήψεων συνέχεια!

Παίζουμε κρεμάλα! Όχι τη συνηθισμένη κρεμάλα που κρεμιέται ένα σώμα, αλλά λουλουδένια. Δηλαδή ψάχνουμε μια λέξη, αυτή που έχει σχέση με τη φωτογραφία από πάνω, διαλέγοντας γράμματα από την μπάρα από κάτω. Αν κάνουμε λάθος επιλογή μαυρίζει ένα φύλλο από το λουλούδι. Όταν βρούμε τη λέξη πατάμε στον επόμενο γύρο και παίζουμε με άλλη λέξη. 

Οι κρεμάλες που σας έφτιαξα εδώ είναι 8 στη σειρά και είναι με τον Θησέα και τους μύθους του. Κάθε φορά ψάχνετε ένα όνομα από τα πρόσωπα που είχαν σχέση μαζί του (με το άρθρο). Το ερωτηματικό στη γωνία πάνω αριστερά επαναφέρει την κεντρική οδηγία και το κίτρινο λαμπάκι δίνει βοήθεια.

Τα σκίτσα που έχω βάλει είναι από το βιβλίο "Ζωγραφίζω και μαθαίνω την Ελληνική Μυθολογία" του Θ. Παπατσίμπα με εικονογράφηση του Γ. Βαριαδάκη. Η έκδοση είναι ιδιωτική, Αθήνα 1997.

Καλό παιχνίδι και καλή επιτυχία!

Παιδικό βιβλίο για τον κορονοϊό.

COVIBOOK: «Κατεβάστε» το βιβλίο που μιλά στα μικρά παιδιά για τον κορονοϊό απλά και ευχάριστα

Η Ιταλίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Manuela Molina ετοίμασε και διαθέτει δωρεάν online ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο στόχο έχει να μιλήσει στα πολύ μικρά παιδιά (ηλικίας έως 7 ετών) για τον κορωνοϊό με λόγια απλά και ευχάριστα, προκειμένου να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους αυτές τις μέρες χωρίς να αγχωθούν.

Όπως εξηγεί η ίδια, το βιβλίο δεν είναι επιστημονικό, αλλά μπορεί να αποτελέσει εκπαιδευτικό εργαλείο, βασισμένο στη φαντασία. Προτείνει, λοιπόν, να εκτυπώσουμε το υλικό ώστε τα παιδιά να μπορούν να ζωγραφίζουν επάνω του. Γνωρίζουμε, άλλωστε, πολύ καλά πως τα παιδιά επεξεργάζονται καλύτερα τα συναισθήματά τους μέσα από το παιχνίδι, αλλά και την ανάγνωση παραμυθιών.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ελληνική έκδοση του Covibook από εδώ. 

Πηγή infokids.gr

Οι περιπέτειες του μικρού ασβού - Το ονειροσέντονο.

Διαβάζουμε το βιβλίο "Οι περιπέτειες του μικρού ασβού" σε κείμενο του Φιλ Μακμάιλορ,  με εικονογράφηση του Κλιφ Ράιτ από τις Εκδόσεις Ελαφάκι (Αθήνα, 1997). Η επιλογή του βιβλίου εντάσσεται στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που υλοποιεί η τάξη μας με τίτλο "με ένα βιβλίο βοηθό".

Και να οι εικόνες του βιβλίου :

H περιπέτεια του μικρού ασβού from magdalinikalatheri

Στη συνέχεια ακολουθούμε την εξής διαδικασία: 

1. Αφήγηση του παραμυθιού 

Ο συντονιστής αφηγείται στα παιδιά το παραμύθι «Η περιπέτεια του μικρού ασβού». Σταματά στο σημείο που ο μικρός ασβός νιώθει να απειλείται («… αλλά τα χώματα κι οι ρίζες των δέντρων του’ κλεισαν το δρόμο»).

2. Καταγραφή των φόβων

Ζητά από τα παιδιά να φανταστούν και να γράψουν τους φόβους του μικρού ασβού. Αφήνει λίγα λεπτά γι’ αυτό και συνεχίζει την αφήγηση μέχρι το τέλος της ιστορίας.

3. Ολοκλήρωση του παραμυθιού

4. Προστατευτικοί παράγοντες

Ο συντονιστής ζητά από τα παιδιά να διαβάσουν τους φόβους που είχαν καταγράψει και στη συνέχεια τους ρωτά αν έχουν και τα ίδια τέτοιους ή άλλους φόβους. Τα παιδιά αβίαστα λένε και χωρίς σχολιασμούς τους καταγράφει στον πίνακα. Στη συνέχεια συζητά μαζί τους για το τι μπορεί να μας βοηθήσει όταν φοβόμαστε. Σε κάθε περίπτωση φόβου που γράφτηκε στον πίνακα μπορεί να γραφεί δίπλα και μία λύση (π.χ. φοβάμαι το σκοτάδι, ανάβω ένα φωτάκι). Όταν ολοκληρωθούν όλες οι ιδέες τους, ο συντονιστής τους εισάγει την ιδέα του ονειροσέντονου. Περιγράφει ένα τεράστιο σεντόνι που μας σκεπάζει προστατευτικά όταν κοιμόμαστε, ή όταν φοβόμαστε και τους προτείνει να φτιάξουν ένα. 

5. Κατασκευή ονειροσέντονου 

Αρχικά σε χαρτιά Α4 το κάθε παιδί ζωγραφίζει με εικόνες, αποτυπώνει με χρώματα, γράφει σύμβολα και λέξεις ό, τι νομίζει πως το βοηθά να διώχνει τους φόβους του, ποια είναι εκείνα τα πράγματα που λειτουργούν προστατευτικά για αυτά. Σε χαρτί του μέτρου όλα τα παιδιά κατασκευάζουν το ονειροσέντονό τους, δηλαδή κολλάνε όπου θέλουν το δικό τους Α4 χαρτί και συμπληρώνουν επιπλέον χρώματα, εικόνες κ.λ.π. Ανάλογα με τον αριθμό μπορούν να γίνουν πολλά ονειροσέντονα ώστε στη συνέχεια να σκεπαστούν σε ομάδες τα παιδιά.

6. Παρουσίαση ονειροσέντονου

Τα παιδιά παρουσιάζουν ό,τι κατασκεύασαν και μιλά το καθένα γι’ αυτό που αποτύπωσε. 

7. Δραματοποίηση της διαδικασίας του ονειροσέντονου.

Τα παιδιά ξαπλώνουν (στη μοκέτα, αν υπάρχει) και σκεπάζονται με το ονειροσέντονό τους. Ο συντονιστής ζητά να κλείσουν τα μάτια τους και να σκεφτούν τα προστατευτικά στοιχεία του εαυτού τους. Εμείς μπήκαμε κάτω από το ονειροσέντονο σε ομάδες (γιατί είμαστε πολλοί και δεν χωράμε).

Και να το δικό μας ονειροσέντονο:

 

 

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα!

Πλησιάζουν οι γιορτές και ετοιμαζόμαστε:  στολίσαμε το δέντρο και την τάξη μας και ετοιμάσαμε ημερολόγιο αναμονής των ημερών μέχρι τα Χριστούγεννα. Κάθε μέρα ένα παιδί ανοίγει μια καρτούλα και διαβάζει τις ευχές που έγραψε ένας συμμαθητής ή μία συμμαθήτριά του. Υπολογίζουμε πόσες μέρες έμειναν... 

 

Η Ντενεκεδούπολη - Αφίσες για την ανακύκλωση.

      

 Στην τέταρτη ενότητα της Γλώσσας "Ο κόσμος γύρω μας" συζητήσαμε για την ανακύκλωση. Γράψαμε εξαιρετικά θεατρικά έργα για κουκλοθέατρο με ήρωες τα κουτάκια αλουμινίου, διαβάσαμε την "Ντενεκεδούπολη" της Ευγενίας Φακίνου (εκδόσεις Καστανιώτη) και ετοιμάσαμε αφίσες με θέμα την ανακύκλωση. 

"Φίλοι; ... φως, φανάρι".

Συνεχίζουμε με τα βιβλία που διαβάζουμε την ώρα που αφιερώνουμε στη Φιλαναγνωσία σε συνδυασμό με το πρόγραμμα "Με αφορμή ένα βιβλίο".

Διαβάζουμε το εξαιρετικό βιβλίο για τη φιλία και την αποδοχή του διαφορετικού "Φίλοι; ... φως, φανάρι" της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου - Πετράκη, Εικονογράφηση Μαρίας Τσαμπούρα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, Αθήνα 2005. 

Το βιβλίο είναι βραβευμένο με το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού βιβλίου (2006). Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Δυο παιδιά συναντώνται κάθε πρωί στα φανάρια καθώς επιβαίνουν σε δυο διαφορετικά σχολικά λεωφορεία που ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Αρχίζουν να επικοινωνούν πίσω από τα παράθυρα χρησιμοποιώντας με τη γλώσσα του σώματος, νοήματα, χαμόγελα, σκίτσα και λέξεις που γράφουν στο τζάμι. Η επιλογή της συγγραφέως για αυτού του είδους την επικοινωνία είναι σωστή αφού εξαρχής δίνει τη δυνατότητα στο μικρό αναγνώστη να αντιληφθεί διαφορετικούς τρόπους έκφρασης πέρα από τον προφορικό.

Και ενώ η μικρή Ισμήνη δυσανασχετούσε συνήθως να ξυπνήσει για το σχολείο, η γνωριμία της με το Γιώργο και η φιλία του κατάφερε να δώσει διαφορετικό νόημα στην κάθε ημέρα. Μπορεί αυτή η φιλία να κρατηθεί και μετά από κάποιες σοβαρές αποκαλύψεις;

Ωραίες ιδέες για δραστηριότητες μας δίνει το φυλλάδιο που ετοίμασε για το βιβλίο η συνάδελφος Ευαγγελία Δεσύπρη, που το βλέπουμε πατώντας εδώ.

Εμείς εστιάζοντας στο θέμα της φιλίας και συνδυάζοντας  αυτό το βιβλίο και την πρώτη ενότητα των Θρησκευτικών "Οι άλλοι και εγώ" ζωγραφίζουμε παροιμίες με θέμα τη φιλία. Και να μερικά δείγματα της δουλειάς μας.

Συνεχίσαμε σε επόμενη συνάντησή μας με την κατασκευή του βραχιολιού της φιλίας. Ζωγραφίσαμε  και ετοιμάσαμε βραχιολάκια που τα χαρίσαμε σε φίλους και φίλες στην τάξη και εκτός αυτής. 
Να μερικά δείγματα:

Κλείνοντας το όμορφο αυτό βιβλίο φιλίας και αγάπης, παρακολουθούμε μια ταινιούλα animation για τη φιλία και την αγάπη ανάμεσα σε ένα δέντρο και ένα παιδί. Μια σχέσης, φιλίας, μια σχέση αγάπης, που σίγουρα δοκιμάζεται όταν το παιδί εγκαταλείπει το αγρόκτημα που ζούσε για να πάει στην πόλη…

Μια υπέροχη, τρυφερή ταινία, που αναδεικνύει τη φιλία και που φέρει τον τίτλο «Embarked», που σημαίνει «Ξεκίνησε»!

Οι άλλοι και εγώ (3ο Θρησκευτικών).

Συνεχίζουμε την 1η ενότητα των Θρησκευτικών και ακούμε το τραγούδι "Εγώ κι εσύ μαζί" σε μουσική Randy Newman, ελληνικούς στίχους του Τζίμη Πανούση και με ερμηνείες από τον Τζίμη Πανούση και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Το τραγούδι προέρχεται από την ταινία κινουμένων σχεδίων "Toy story".

Ακολουθεί  το τραγούδι "Αν όλα τα παιδιά της γης" σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου και μουσική του Μίμη Πλέσσα.

Ολοκληρώνουμε το μάθημά μας με το παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ "Ο εγωιστής γίγαντας". 

Να και οι δικές μας ζωγραφιές εμπνευσμένες από την ιστορία του εγωιστή γίγαντα:

 

Animation ιστορίες από την ΣΤ΄τάξη του σχολείου μας.

Η ΣΤ΄τάξη του σχολείου μας φέτος στο μάθημα των Εικαστικών με την κυρία Ευθυμία Μουργιά, ετοίμασε και μας παρουσιάζει ταινίες κινουμένων σχεδίων. Μία για κάθε τμήμα: "Φίλιππος και Βαγγελίνα" από το ΣΤ1 και "Το κόκκινο μυρμήγκι" από το ΣΤ2. 

"Ένα κινούμενο σχέδιο που έγινε από το Τμήμα ΣΤ1 του 7ου Δημοτικού Σχολείου Χαλκίδας στα πλαίσια του μαθήματος των εικαστικών στην τάξη. Στην τελευταία τάξη του Δημοτικού οι μαθητές έχουν κιόλας φύγει, έχουν μεγαλώσει, έχουν ωριμάσει, έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά από τους μαθητές των υπόλοιπων τάξεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην χαίρονται (και να υποτιμούν πολλές φορές) την εικαστική δημιουργία καθώς την θεωρούν ασχολία για μικρότερα και ανώριμα παιδιά.Οι στόχοι που θέτονται μέσα από την δημιουργία ενός κινούμενου σχεδίου είναι πολλοί και πολυδιάστατοι με αποτέλεσμα να καλύπτουν σε ένα βαθμό κάποια από τα ενδιαφέροντα των μαθητών καθώς και τους "αναγκάζουν" να δουν τη δραστηριότητα σαν μία δημιουργία για μεγαλύτερους. - Δημιουργία πρωτότυπης ιστορίας, είτε βασισμένης σε πράγματα που έχουν ακούσει και μάθει τόσα χρόνια στο σχολείο, είτε σε δικά τους ενδιαφέροντα. -Δημιουργία των χαρακτήρων της ιστορίας (προσωπικότητα, ενδιαφέροντα, εξωτερική εμφάνιση κτλ ). -Δημιουργία storyboard, κατά την οποία οι μαθητές σκηνοθετούν το έργο με εικόνες (σαν ένα κόμικ). -Ζωγραφική ή κατασκευή των χαρακτήρων και των σκηνικών. - Κίνηση και φωτογράφηση των χαρακτήρων, δραστηριότητα που τους αναγκάζει να σηκωθούν από τα θρανία τους και να είναι ταυτόχρονα υπεύθυνοι. -Επιλογή μουσικής επένδυσης και δημιουργία ήχων του κινουμένου σχεδίου (όταν το επιτρέπει ο χρόνος). -Παρουσίαση της τεχνικής του μοντάζ (όταν το επιτρέπει ο χρόνος). Όλα αυτά είναι εύκολα και όμορφα ειδικά όταν οι μαθητές είναι συνεργάσιμοι και υπεύθυνοι. Κι ευτυχώς το συγκεκριμένο τμήμα ήταν σε όλα άψογο. Η υπεύθυνη εκπαιδευτικός εικαστικών, Ευθυμία Μουργιά.

"Κινούμενο σχέδιο που δημιουργήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες του τμήματος ΣΤ2 στα πλαίσια του μαθήματος των εικαστικών. Όπως και σε όλα τα κινούμενα σχέδια που φτιάχνουμε στις τάξεις, έτσι και σε αυτό η ιστορία, οι χαρακτήρες, η φωτογράφηση έγινε από τα παιδιά, ενώ το μοντάζ από την εκπαιδευτικό. 

Ένα projerct σαν το κινούμενο σχέδιο είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει μέσα σε μία σχολική τάξη για λόγους στενότητας χώρου και χρόνου. Στα 45 λεπτά την εβδομάδα που είναι το μάθημά μας θα πρέπει να στήνεται το σκηνικό, να τοποθετείται η φωτογραφική μηχανή στο κατάλληλο σημείο και κατά την φωτογράφηση τα παιδιά να είναι τόσο συγκεντρωμένα και συγκροτημένα ώστε η φωτογραφική μηχανή να μένει ακίνητη και οι χαρακτήρες να κινούνται με τον απόλυτα σωστό τρόπο, ενώ πριν χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα να μαζευτούν όλα τα πράγματα και να γίνει η τάξη όπως πριν. Και πριν από όλα αυτά να βρεθεί χρόνος για να συζητηθεί ποια σκηνή θα γυριστεί κτλ. Πράγματα εξαιρετικά δύσκολα σε μια τάξη με πάνω από 20 παιδιά στην προεφηβεία. Στην προκειμένη περίπτωση οι μαθητές ήταν άψογοι, συνεργάσιμοι ήρεμοι και δημιουργικοί. Το τελευταίο βήμα είναι το μοντάζ το οποίο γίνεται στο σπίτι από την εκπαιδευτικό και απαιτεί αρκετές ώρες μιας και πρέπει να γίνει επεξεργασία σε κάθε μία από τις λίγες εκατοντάδες των φωτογραφιών, να "δεθούν" στο κατάλληλο πρόγραμμα, να προστεθεί μουσική κτλ. Αρκετή δουλειά για όλους αλλά το αποτέλεσμα μας δικαιώνει. Από την υπεύθυνη εκπαιδευτικό εικαστικών Μουργιά Ευθυμία".

Μπράβο σε όλα τα παιδιά και στην κυρία Ευθυμία! Ανυπομονούμε να την έχουμε και του χρόνου!

Η Χαλκίδα που χάθηκε...- Δ. Μυταράς.

Στα πλαίσια της 16ης και τελευταίας ενότητας του βιβλίου της Γλώσσας που είχε τίτλο "Ταξίδια στην Ελλάδα" και της τελευταίας ενότητας της Ιστορίας, ασχολούμαστε διαθεματικά με την τοπική ιστορία της πόλης μας  και με κείμενα με τη νεώτερη ιστορία της. 

Να και μια μικρή περιήγηση στην παλιά Χαλκίδα που χάθηκε...

Ένα κείμενο του Δ. Μυταρά, του διάσημου Χαλκιδέου ζωγράφου, που χάθηκε πριν δυο χρόνια,  μας γνωρίζει την Χαλκίδα των παιδικών του χρόνων (στα χρόνια του Β' παγκοσμίου πολέμου) και μαζί μας θυμίζει τα επίθετα, που είναι γραμματικό φαινόμενο της ενότητας.  Είναι διασκευασμένο απόσπασμα από το βιβλίο του: «Μη μιλάς πολύ για τέχνη» (Αθήνα: Καστανιώτης, 1989).

            Οι τόποι έχουν πολλά πρόσωπα όσα και οι άνθρωποι που τους γνωρίζουν. Για μένα που έλειψα πολλά χρόνια, η Χαλκίδα είναι εκείνη η πόλη που τριγυρνούσα ξυπόλητος και πιο ανέμελος τα καλοκαίρια, γνωρίζοντας όλες τις πέτρες της γειτονιάς μου. Γνώριζα ένα-ένα τα πιο μικρά πεύκα και τους μεγαλύτερους ευκαλύπτους του Καράμπαμπα και πίστευα ότι όλες οι πόλεις του κόσμου μοιάζουν, με τις χειροκίνητες γέφυρές τους να ανοιγοκλείνουν καθημερινά και την αφρισμένη θάλασσα να τρέχει πάνω- κάτω, ατελείωτα, με τις δεκάδες μικρές βάρκες ν’ ανεβοκατεβαίνουν επιδέξια στα ορμητικά νερά, ψαρεύοντας γοφάρια, συναγρίδες κι άλλα περαστικά ψάρια. Όλες οι πόλεις του κόσμου έχουν μια σειρά περιποιημένα καφενεδάκια στην παραλία, με τεράστια δέντρα και την άσφαλτο μόνιμα κατεστραμμένη με χαραγματιές σαν ρυτίδες που καθημερινά βαθαίνουν.

            Ατέλειωτα μικρά λιμανάκια το καθένα με χαρακτήρα και φυσιογνωμία, με γνώριμη αμμουδιά και πιο γνώριμο βυθό, από τη γέφυρα μέχρι το φάρο στην άκρη της πόλης κι από τη γέφυρα πάλι μέχρι τον Άγιο Μηνά.

       Καθημερινά πλήθος από καΐκια, στο πλάι της προκυμαίας, αδειάζουν ψάρια στις κασέλες και οι θόρυβοι φτάνουν μέχρι το Κρηπίδωμα, εκεί που στέκει το κόκκινο σπίτι του Μάλλιου.

        Από κάτω, στα βράχια, αναγνωρίζω τον εαυτό μου, βουτηγμένο ως τα γόνατα στα νερά, με δεκάδες άλλους πιτσιρίκους να ψαρεύουμε με τα χέρια τις γαρίδες, που στέκουν ακίνητες ώσπου να χαθούν απ’ τα μάτια μας με ταχύτητα αστραπής.

       Στα ανατολικά της πόλης τρεις λόφοι γυμνοί, γεμάτοι σπερδούκλια και μικρούς βράχους απόλυτα δικούς μας να τους φυλάει ο Μπαταργιάς, καλά κλεισμένος στον τάφο του στην κορυφή του «Μύλου».

          Αριστερότερα ο Άγιος Στέφανος και η μυθική Αρέθουσα με γόνιμα νερά κι από πάνω τρομερό και πανάρχαιο βουνό, τελείως γυμνό και βραχώδες, με σπασμένες κολόνες και σκαλιστούς προϊστορικούς τάφους.

            ………………………………………………………………………………………

            Μετά τόσα χρόνια η Χαλκίδα είναι μια σύγχρονη πόλη. Τεράστια πολυτελή ξενοδοχεία στέκουν κατά μήκος της παραλίας όπου σταθμεύουν πλήθος αυτοκίνητα και ιδιωτικά σκάφη. Οι πολυκατοικίες δίνουν τον τόνο της ευημερίας και της προόδου και η γέφυρα, συρταρωτή πλέον, ανοιγοκλείνει ταχύτατα με ηλεκτρισμό, για να εξυπηρετηθούν τα αυτοκίνητα που κάνουν ουρά μέχρι τη Ριτσώνα.

            Θα βρείτε πολύ ωραίο ψάρι να φάτε στις παραλίες. Κι αν δεν μπορείτε να κάνετε το μπάνιο σας στο νότιο Ευβοϊκό, το θέαμα δεν πρέπει να το χάσετε όταν ο ήλιος δύει με απατηλή μεγαλοπρέπεια.

            Η Χαλκίδα που θυμάμαι δεν έμοιαζε με τίποτα.

            Τώρα μοιάζει σαν όλες τις πόλεις του κόσμου.     

(Διασκευή)

•  Πώς νόμιζε ο Δ. Μυταράς πως ήταν όλες οι πόλεις του κόσμου, όταν ήταν παιδί;

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

• Ποιες διαφορές παρατηρούμε στην παραλία της πόλης μας της Χαλκίδας του σήμερα, με την πόλη που περιγράφει ο Δ. Μυταράς από τότε που ήταν παιδί (στα χρόνια γύρω στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο) ;

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

•  Ας προσέξουμε τις φράσεις του κειμένου και ας βρούμε τα επίθετα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να κάνει πιο όμορφες τις περιγραφές του. Ας τα υπογραμμίσουμε.    
• Στο παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο ας βρούμε και ας κυκλώσουμε τις μετοχές και ας υπογραμμίσουμε τα επίθετα γράφοντάς τα στη συνέχεια στην κατάλληλη στήλη :

      

    Από κάτω, στα βράχια, αναγνωρίζω τον εαυτό μου, βουτηγμένο ως τα γόνατα στα νερά, με δεκάδες άλλους πιτσιρίκους να ψαρεύουμε με τα χέρια τις γαρίδες, που στέκουν ακίνητες ώσπου να χαθούν απ’ τα μάτια μας με ταχύτητα αστραπής.
     Στα ανατολικά της πόλης τρεις λόφοι γυμνοί, γεμάτοι σπερδούκλια και μικρούς βράχους απόλυτα δικούς μας να τους φυλάει ο Μπαταργιάς, καλά κλεισμένος στον τάφο του στην κορυφή του «Μύλου».
       Αριστερότερα ο Άγιος Στέφανος και η μυθική Αρέθουσα με γόνιμα νερά κι από πάνω τρομερό και πανάρχαιο βουνό, τελείως γυμνό και βραχώδες, με σπασμένες κολόνες και σκαλιστούς προϊστορικούς τάφους.

Επίθετα                                                                                Μετοχές

...............................                                            .............................

Για τον Δημήτρη Μυταρά και το έργο του εδώ.
Ενδεικτικό σύγχρονο έργο του καλλιτέχνη

Ο ίδιος ο Δημήτρης Μυταράς επί τω έργω:

Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας - Έκθεση παιδιών.

Για τη μαμά μας!

Χρόνια πολλά!!! 

από τα παιδιά σας του Δ1 τμήματος του 7ου Δημοτικού Σχολείου Χαλκίδας